خیلی ها ازم می پرسن كه چرا به كوهنوردی علاقه دارم و چرا میرم كوه؟! آیا به خاطر خوشی هاشه (كه البته اینم یه قسمت از جوابه) یا اینكه علت دیگه ای داره و چرا وقتی آدما میرن كوه كمتر حرف میزنن و بیشتر در طبیعت غرق میشن؟!

خدا همیشه به پیامبرانش فرمان میداد تا بالای كوه برن و با معبودشون گفتگو كنن. از زمان اولین پیامبر تا آخرینشون همین سنت رعایت شده و هر پیامبری، كوه مخصوص به خودش رو داشته. شاید كه پیامبرا در تنهایی كوه و در آرامش اون، ذهنشونو آروم می كردن و به قول خودمون: یه نوع مدیتیشن انجام میدادن برا زدودن ذهن از هر آنچه متعلق به اون نبود. هر چی كه بود خدا همیشه به پیامبرانش فرمان میداد كه بِرَن بالای كوه و با خودشون خلوت كنن. در طبیعت دقیق بشن. با استواری كوه، یكی بشن. عظمت كوه رو یادآور ذره ای از عظمت بی انتهای خودشون بدونن. اما باز برام جای تعجب بود كه چرا خدا باید یه همچو چیزی رو از پیامبرانش درخواست میكرد؟! چه نیروی نهفته ای در كوه وجود داره كه روی زمین نمیشه پیداش كرد؟!

همیشه می خواستم بدونم چرا آدمها بالای كوه آروم میشن؟!. چرا با وجود خستگی یك هفته كار، باز دوست دارن آخر هفته ای برن كوه؟! شاید به خاطر این كه سكوت كوه در هیچ جای دیگه ای وجود نداره. سكوتی كه آدمو نمی ترسونه و آزار نمیده. سكوتی كه لذت گنگی رو زیر پوست رها میكنه. منافذ ارتباطی انسان با دنیا رو كه به دلیل مشغولیتهای روزانه، بسته میشن، باز میكنه و فرد رو به فهمیدن زبان طبیعت و شاید زبان دلش نزدیكتر میكنه.

اما حالا كه با كوه مانوستر شدم چرایی ماجرا رو بهتر می فهمم. واقعیت اینه كه وقتی اون بالایی، و به پایین نگاه میكنی همه چیزو خیلی كوچیك می بینی. خیلی چیزا رو هم اصلا نمی بینی. تمام غصه ها، خودخواهی ها، حسادتها حتی خوشیها، عشقها و دوست داشتنها همون پایین می مونن. دیگه اون بالا هیچ كدومشون نیستن تا مجبور باشی خواسته یا ناخواسته با خودت همه جا حملشون بكنی. دیگه آزادِ آزادی. اون بالا فقط خودت هستی و ذهنی كه داره میره به پیروی از كوه و طبیعت، آروم بگیره. اون بالا فقط خودت هستی و دنیایی كه عظمتشو همه جا گسترده كرده و تا بی نهایت ادامه یافته. اون بالا همه ساده و صادقن، حتی آدما نقابهاشونو از چهره برمیدارن. اون بالا همه چیز دست نخورده است، درست همون طوری كه از ابتدای آفرینش بوده. اون بالا درست مثل اینه كه وصل میشی به ابتدای دنیا، به لحظه آفرینش، به زمانی كه روحت جزیی از خدا بود و این طوری یادت میآد عظمتی رو كه در وجودت نهفته شده و همواره تواناییهاتو تغذیه میكنه! و اینگونه آماده میشی بری پایین و زندگی رو با انرژیِ بیشتر ادامه بِدی.

جمله برنده امسال رو در بالاي سرتيترم يكي از خوانندگان خوب وبم زحمتش رو كشيده ولي ازم خواسته اسمش رو ننويسم و به صورت خصوصي هم نوشته وگر نه بهتون مي گفتم بريد از طريق نظرات نگاه كنيد شرمنده من مقصر نيستم از اين دوست عزيزم تشكر مي كنم